Νίκος Αλεξάκης

To ελληνικό κράτος αρνείται να δώσει πολιτικό άσυλο σε Κούρδο πρόσφυγα που έφυγε κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ.

Του Γιάννη Ζωράκη

Το πολιτικό άσυλο αρνήθηκε να δώσει το ελληνικό Κράτος στον Κούρδο πρόσφυγα Αχμέτ Χαμααμίν, μετά από έξι χρόνια παραμονής του στην Ελλάδα.

Η περίπτωση του Αχμέτ, δεν είναι η μοναδική, καθώς μόλις το 1, 2 % των αλλοδαπών που έρχονται στην χώρα μας, παίρνουν πολιτικό άσυλο. Είναι ωστόσο μία από τις πιο χαρακτηριστικές.

Κι αυτό γιατί ο Αχμέτ έφυγε από τη χώρα του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ. Ο πατέρας του έμεινε οχτώ χρόνια φυλακισμένος και τα αδέρφια του, που βρίσκονται ακόμη στο Κουρδισταν κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή.

Αυτά ωστόσο δεν αποτελούν επαρκή στοιχεία για το ελληνικό Κράτος που με απόφαση του θεωρεί ότι οι λόγοι τους οποίους ο Αχμέτ προέβαλε για τη χορήγηση ασύλου “είναι αβάσιμοι, διότι δεν προκύπτει από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο το αληθές αυτών, ούτε ότι υπέστη ή θα υποστεί ατομική δίωξη από τις Αρχές της χώρας του για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων”.

Για το ελληνικό Κράτος επίσης δεν επαρκεί ούτε η τελευταία οδηγία της Ύπατης Αρμοστίας του Ο.Η.Ε., με βάση την οποία οι υπήκοοι του Ιράκ, λόγω των δυσμενών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα τους, έχουν ανάγκη διεθνούς προστασίας. Δεν φαίνεται ακόμη να είναι αρκετό πως ο Αχμέτ τελείωσε ελληνικό γυμνάσιο και συνεχίζει τις σπουδές του στο λύκειο, προσπαθώντας να κερδίσει στην Ελλάδα όσα η χώρα του, τώρα του στερεί.

Έτσι ο Αχμέτ, έχει αναγκαστεί να καταθέσει προσφυγή επί της απόφασης, προκειμένου να αποδείξει πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Έκπληξη

Ανεξήγητη θεωρεί τη στάση της Πολιτείας ο Αχμέτ, ο οποίος από την ημέρα που έλαβε την αίτηση απόρριψης του πολιτικού ασύλου, έχει επιδοθεί σε έναν “αγώνα δρόμου” προκειμένου να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.

“Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό και ούτε μπορώ να εξηγήσω τη στάση της Πολιτείας” αναφέρει ο Αχμέτ για να προσθέσει χαρακτηριστικά: “Πώς είναι δυνατόν να προσκομίσω διαβατήριο από τη χώρα μου, όταν η έξοδος από αυτή έγινε υπό καθεστώς διωγμού; Και πώς είναι δυνατόν να μην αποτελεί επαρκές στοιχείο το γεγονός πως ο πατέρας μου φυλακίστηκε για οχτώ χρόνια κι εγώ εκδιώχθηκα;”

Ο Αχμέτ σε συζητήσεις με την «Π» επεξηγεί πως στα χέρια του έχει ταυτότητα, αλλά και όλα τα έγγραφα που αποδεικνύουν τους αγώνες του πατέρα του για ελευθερία. Τα συγκεκριμένα μάλιστα έγγραφα, δεν υποστηρίζει απλά πως τα έχει, αλλά τα παρουσιάζει ενώπιον μας.

“Κανείς ωστόσο δεν μου ζήτησε κάτι απ’ όλα αυτά” υποστηρίζει ο Αχμέτ, τονίζοντας: “Στη διεύθυνση αλλοδαπών μου πήραν μόνο μια συνέντευξη, ενώ από το Υπουργείο η μόνη πληροφόρηση που είχα ότι ζητούν έγγραφα, ήταν τώρα που απέρριψαν την αίτηση πολιτικού ασύλου”.

Στήριξη

Την αμέριστη συμπαράσταση τους στον Αχμέτ, δείχνουν τόσο ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας κ. Γιώργος Σκουλάς, όσο και ο διευθυντής του σχολείου όπου φοιτά, κ. Νίκος Αλεξάκης.

“Μόνο το γεγονός πως ο Αχμέτ προέρχεται από εμπόλεμη περιοχή, θα επαρκούσε για να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο” δηλώνει ο κ. Σκουλάς για να προσθέσει: “Οι μηχανισμοί πληροφόρησης όμως είναι ελλιπέστατοι τη στιγμή που οι άνθρωποι χρειάζονται τη βοήθεια μας. Γι’ αυτό θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο για να παράσχουμε στον Αχμέτ, όσα δικαιούται”.

Περισσότερο αναλυτικός είναι ο κ. Αλεξάκης.

“Ο Αχμέντ Χαμααμίν ήρθε στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ και είναι συγκινητική η προσπάθεια του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου αλλά και να ικανοποιήσει ο ίδιος τις προσδοκίες του” αναφέρει ο κ. Αλεξάκης ενώ συνεχίζοντας τονίζει:

Οι Ελληνες για πολλούς περισσότερους λόγους από άλλους λαούς, πρέπει να είμαστε συμπαραστάτες στους ανθρώπους που διώκονται και βασανίζονται, ενώ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι πράγματα που για μας είναι αυτονόητα για άλλους είναι απαγορευμένα”.

Ενστάσεις για την απόφαση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης έχει η δικηγόρος του Αχμέτ, Μαρία Φλουράκη.

“Είναι προφανές πως ένας άνθρωπος που εκτίθεται τόσο πολύ ως Κούρδος, στην περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα του, θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα” δηλώνει η κ. Φλουράκη, διευκρινίζοντας: “Βέβαια η απόφαση κινείται στη λογική της γενικότερης απόρριψης αποφάσεων για χορήγηση πολιτικού ασύλου και γι’ αυτό θα καταθέσουμε προσφυγή”.

Η κ. Φλουράκη υπογραμμίζει το ζήτημα της ελλιπούς ενημέρωσης των μεταναστών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα στη χώρα μας.

“Ειδικά για τους μετανάστες από το Ιράκ, θεωρώ πως η ελληνική Πολιτεία, θα έπρεπε να άρει ως κάποιο βαθμό τους περιορισμούς της, διότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ποσοστά αναγνώρισης αλλοδαπών” αναφέρει, ενώ προσθέτει πως αρκετοί είναι οι αλλοδαποί που εξαιτίας της ελλιπέστατης ενημέρωσης δεν διεκδικούν καν βασικά δικαιώματα τους στην Ελλάδα.

Αλλοδαπών

Με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο αντιμετωπίζεται η περίπτωση του Αχμέτ από την Διεύθυνση Αλλοδαπών Ηρακλείου, η οποία και του χορήγησε πριν τρία χρόνια την ροζ κάρτα παραμονής.

“Το χρέος μας είναι να κάνουμε μία συνέντευξη και να διαβιβάσουμε τις πληροφορίες στο Υπουργείο” δηλώνει ο πρόεδρος του συλλόγου αστυνομικών υπαλλήλων, ενώ προσθέτει: “Αυτό που συνέβη βέβαια, θεωρείται φυσιολογικό. Σχεδόν πάντα οι αιτήσεις για άσυλο απορρίπτονται σε πρώτο βαθμό και ακολουθούν προσφυγές για την επικύρωση τους”.

Το ερώτημα ωστόσο που παραμένει αναπάντητο είναι για ποιο λόγο η Πολιτεία επιλέγει μια τόσο πολύπλοκη διαδικασία, τη στιγμή μάλιστα που δεν παρέχει την ελάχιστη πληροφόρηση σχετικά με αυτή, στους αλλοδαπούς.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ - 3/5/2008

Ήταν μια πολύ εύστοχη απάντηση του κ. Αλαβάνου σε συνέντευξη του σε μέσο ενημέρωση της πόλης μας.

Το γάντι πραγματικά πρέπει να το σηκώνομε διαρκώς και σε κάθε περίπτωση, όλοι οι πολίτες για κάθε ζήτημα και να μην αφήνομε τίποτα αναπάντητο.

Στην προκειμένη περίπτωση το γάντι δεν είναι ένα, είναι πολλά και είναι τα προβλήματα- αιτήματα όλων των κοινωνικών ομάδων, όλων των παραγωγικών στρωμάτων και των πολιτών.

Είναι η αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των εργαζομένων.

Είναι για αξιοπρεπή σύνταξη και καλή υγειονομική περίθαλψη.

Είναι για καλή δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Είναι για καθαρή ενέργεια και περιβάλλον.

Είναι η αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Είναι οι καλύτερες τιμές των αγροτικών προϊόντων.

Είναι η προστασία του καταναλωτή.

Πρέπει να γίνουν προτάσεις για τη βελτίωση της παραγωγικότητας, των υποδομών και τη συνολική ανάπτυξη της χώρας.

Είναι ακριβώς οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου που τόσο άκριτα αποδέχθηκαν και εφάρμοσαν τα κόμματα του δικομματισμού.

Είναι τα προβλήματα που συσσωρεύτηκαν από την πολιτική και τη διαχείριση των τελευταίων κυβερνήσεων.

Αυτά είναι τα στοιχήματα και οι προκλήσεις που πρέπει να ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιμετώπιση τους, η κατάθεση προτάσεων θα κινητοποιήσει τους εργαζόμενους και θα αποτελέσει τη φυγή προς τα μπρος. Οι μικροανταγωνισμοί δημιουργούν απλώς ένα μίζερο κλίμα που δεν αφορά τους εργαζομένους και κυρίως δεν βοηθάει στην επίλυση των προβλημάτων τους.

Η δημιουργία κινημάτων και κινήσεων των πολιτών θα “ξεβολέψει” τους πολιτικούς του δικομματισμού και θα τους εξαναγκάσει να ασχοληθούν με τα ζητήματα και να αφήσουν τις απλοϊκές προσεγγίσεις περί την αγορά και των νόμων της.

Η δυσαρέσκεια του κόσμου στα κόμματα του δικομματισμού είναι πλέον δεδομένη αλλά για να γίνει μοχλός δημιουργίας πρέπει να μετουσιωθεί σε πίεση για την αλλαγή της γενικότερης πολιτικής με προτάσεις στα συγκεκριμένα ζητήματα.

Το καινούργιο και ελπιδοφόρο της εποχής μας είναι ότι μέσα από τη κρίση και την αμφισβήτηση του δικομματισμού αποκαλύφθηκε σε μας τους “αδύνατους” η αδυναμία των “δυνατών”.

* Ο Νίκος Αλεξάκης είναι δημοτικός σύμβουλος με την κίνηση “Ηράκλειο- Ανθρώπινη πόλη”

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ - 4/4/2008

Η βία είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Περιστατικά βίας κάθε είδους εκδηλώνονται και στο χώρο του σχολείου. Η ενδοσχολική βία, ωστόσο, δεν μπορεί να εξετάζεται χωρίς να συνυπολογίζεται η επίδραση του ευρύτερου κοινωνικού και οικογενειακού περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο ζουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Αυτό το περιβάλλον, στο οποίο επίσης συμμετέχουν και κοινωνικοποιούνται οι νέοι, στις μέρες μας έχει μεταβληθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι σχέσεις των ανθρώπων, όπως διαμορφώνονται πλέον και κάτω από την επίδραση των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, χαρακτηρίζονται πολλές φορές από βιαιότητα κάθε είδους, βιαιότητα που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ανασφάλεια, την ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τις αμοιβές των 700 ευρώ.

Στους παράγοντες που επηρεάζουν καθοριστικά τη συμπεριφορά των μαθητών πρέπει να συμπεριλάβουμε και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, κυρίως την τηλεόραση, που αποτελεί, όπως έχει λεχθεί, το «παράλληλο σχολείο». Όσο λάθος είναι να αποδίδονται στην τηλεόραση όλα τα δεινά της σύγχρονης κοινωνίας, άλλο τόσο δεν πρέπει να αγνοούμε ότι πολλά από τα πρότυπα που έχουν τα παιδιά και οι νέοι μας προέρχονται από τον «κατασκευασμένο» κόσμο της μικρής οθόνης και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Είναι όμως τόσο εκτεταμένο το πρόβλημα της βίας στα σχολεία και, γενικότερα, ανάμεσα στα παιδιά και τους νέους; Οι έρευνες δείχνουν ότι δεν χρειάζεται πανικός, ούτε όμως και εφησυχασμός. Σύμφωνα με την έρευνα «Έφηβοι και σχολικό περιβάλλον», που πραγματοποίησε τελευταία (το 2006) το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ), όταν αναφερόμαστε σε περιστατικά εκφοβισμού μεταξύ μαθητών, τα ποσοστά στην Ελλάδα είναι ακόμη χαμηλά σε σύγκριση με άλλες χώρες. Αντίθετα, είναι πιο υψηλά τα ποσοστά που αναφέρονται σε περιστατικά τσακωμών με χρήση βίας.

Μια άλλη έρευνα, που πραγματοποίησαν η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου ΕΨΥΠΕ) και η Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έδειξε ότι σε δημοτικά και γυμνάσια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης εμφανίζουν τον τελευταίο χρόνο αύξηση. Συγκεκριμένα, κατά την έρευνα το 22.5% των μαθητών έχουν υποστεί κάποια μορφή λεκτικού, σωματικού ή άλλου τύπου αποκλεισμό από την ομάδα. Όταν όμως εφαρμόστηκαν ειδικά προγράμματα ψυχο-παιδαγωγικής παρέμβασης στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, υπήρξαν σημαντικά αποτελέσματα, καθώς αυξήθηκε το ποσοστό των μαθητών που κατέφευγαν στους εκπαιδευτικούς όταν έπεφταν θύματα εκφοβισμού, ενώ βελτιώθηκε η ικανότητα του σχολείου να αντιμετωπίζει τέτοια περιστατικά. Γι’ αυτό και ένα από τα συμπεράσματα της έρευνας αναφερόταν στην ανάγκη συνεχούς ευαισθητοποίησης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών για την αναγνώριση και την αντιμετώπιση του προβλήματος της βίας στα σχολεία.

Είναι ανάγκη, συνεπώς, να κατανοήσουμε ότι ο χώρος του σχολείου δεν είναι απλώς ένας χώρος μετάδοσης γνώσεων. Το σχολείο είναι κάτι πολύ περισσότερο: είναι ένα δυναμικό και σύνθετο πεδίο, όπου αναπτύσσονται πολυδιάστατες κοινωνικές σχέσεις, ασκούνται σημαντικές κοινωνικοποιητικές επιδράσεις και εκδηλώνονται ποικίλα, μικρά ή μεγάλα, προβλήματα. Οι ρίζες των περισσότερων από αυτά τα προβλήματα δεν βρίσκονται στο χώρο του σχολείου, αλλά έξω από αυτόν. Ας μη λησμονούμε, ακόμη, ότι το σχολείο είναι και ένας χώρος όπου το παιδί περνά ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του και πρέπει του εξασφαλίζεται η δυνατότητα να νοιώθει ευχαριστημένο και σε αυτό το περιβάλλον.

Πρέπει όμως ταυτόχρονα να σημειώσουμε και τις αρνητικές επιδράσεις που έχει στην προσωπικότητα του παιδιού και το ίδιο το σχολείο, όταν στρεβλώνεται η λειτουργία του. Όταν κυριαρχεί το αδιάκοπο κυνήγι των βαθμών, όταν επιβάλλεται ένας διαρκής ανταγωνισμός χωρίς όρους και όρια ανάμεσα στους μαθητές. Αν το σχολείο δίνει προτεραιότητα σε τέτοιες επιδιώξεις, μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στην προσωπικότητα του νέου. Όσοι μαθητές δεν εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο επιτυχίας, εύκολα απομονώνονται και περιθωριοποιούνται.

Ως εκπαιδευτική κοινότητα, λοιπόν, και ευρύτερα ως κοινωνία, πρέπει να παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα για την έγκαιρη πρόληψη και την κατάλληλη αντιμετώπισή των προβλημάτων της βίας στο σχολείο. Εδώ ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι θεμελιακός. Έχει αποδειχθεί και είναι πανθομολογούμενο ότι καμία παρέμβαση, κανένα πρόγραμμα δεν έχει αποτέλεσμα, αν δεν γίνεται άμεσα από τον εκπαιδευτικό ή αν δεν εξασφαλίζει τη συνεργασία του. Βασικό προαπαιτούμενο, λοιπόν, είναι ο εκπαιδευτικός να μπορεί διαχειρίζεται και να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που προκύπτουν ανάμεσα στους μαθητές. Μόνο ένας κατάλληλα επιμορφωμένος εκπαιδευτικός, όσον αφορά την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των παιδιών και των εφήβων, μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο ρόλο.

Θεωρούμε, επίσης, αναγκαίο, στο πλαίσιο ενός σχολικού προγράμματος που θα προετοιμάζει τα παιδιά επαρκώς για τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο, να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην αγωγή του πολίτη, με βασικές διαστάσεις της το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη διαπολιστισμική και αντιρατσιστική εκπαίδευση, την ενημέρωση στις διαφυλικές σχέσεις και την εκπαίδευση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Το διδακτικό υλικό που έχει εκπονήσει το Κέντρο Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ (Σχολείο χωρίς σύνορα / Μαθητικά γυμνάσματα στα ανθρώπινα δικαιώματα και Ρατσισμός και ΜΜΕ / Ο ρόλος του σχολείου) καθώς και άλλα αξιόλογα σχετικά υλικά μπορούν να αξιοποιηθούν και στο πλαίσιο τέτοιων προγραμμάτων.

Στον τομέα της αντιμετώπισης της ενδοσχολικής –και όχι μόνο- βίας η ΕΛΜΕ διαθέτει αξιόλογη εμπειρία, που πρέπει με κάθε τρόπο να αξιοποιηθεί. Πριν από οκτώ χρόνια η ΕΛΜΕ και ο Σύλλογος Κοινωνιολόγων συνεργάστηκαν, δημιούργησαν μια ομάδα συναδέλφων και οργάνωσαν ημερίδες ευαισθητοποίησης και βιωματικά σεμινάρια με ειδικούς ψυχολόγους για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Τα αποτελέσματα, από όσο θυμάμαι, ήταν εκπληκτικά. Από την άλλη πλευρά, το κόστος ήταν πολύ μικρό, επειδή το εγχείρημα στηρίχθηκε κυρίως στον εθελοντισμό των συναδέλφων.

Αυτή η προσπάθεια πρέπει να επαναληφθεί

Ακόμη περισσότερο, όμως, χρειαζόμαστε κατάλληλες εκπαιδευτικές πολιτικές στο χώρο της σχολικής κοινότητας. Επίσης, πρέπει να συνδεθεί πιο στενά η ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική με την επιστημονική και παιδαγωγική έρευνα, που πρέπει να αναπτυχθεί και να αξιοποιηθεί ακόμη περισσότερο.

Το σύγχρονο σχολείο πρέπει να αναλάβει ένα πιο σύνθετο και πολυδιάστατο ρόλο. Αν θέλουμε να καταστεί σχολείο της «επιτυχίας για κάθε παιδί», ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την πολιτισμική αφετηρία του, είναι αδήριτη η ανάγκη να το στηρίξουμε με κάθε δυνατό τρόπο.

* O Νίκος Αλεξάκης ειναι πρώην πρόεδρος της ΕΛΜΕ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ - 13/3/2008