Επιτέλους, διακοπές. Η τέλεια αφορμή για βουτιές στις επιθυμίες μας. Μια αφορμή για να φέρουμε στην επιφάνεια τον εαυτό μας. Αυτόν που θάψαμε κάτω από ρόλους, συμβάσεις, παγιδευτικά διλήμματα, κατασκευασμένες υποχρεώσεις, προσχήματα, ανασφάλειες, μάταιες προσδοκίες και αναμονές. Ευκαιρία να θάψουμε τη σκέψη μας στην άμμο, να ξεγυμνωθούμε από την πανοπλία ενός επεκτατικού «εγώ» και να ξανοιχτούμε στο πέλαγος κουβαλώντας μόνο την αφή του κορμιού μας. Ευκαιρία να αναποδογυρίσουμε το χρόνο και να ανακαλύψουμε ξανά τους ήχους και τα χρώματα μιας αέναης ευφορίας, που κονιορτοποιεί το καθεστώς της επιβεβλημένης σε όλους ευδαιμονίας.
Διακοπές. Εδώ που η μόνη αποδεκτή φλυαρία είναι αυτή των τζιτζικιών. Εδώ δεν σχολιάζουν οι «ειδικοί» … εδώ ειδικεύεσαι στο σχολιασμό της σιωπής, όπως επιβάλλει το αυγουστιάτικο φεγγάρι και το αλφαβητάρι των άστρων. Εδώ μόνος τρομοκράτης ο αμείλικτος μεσημεριάτικος ήλιος. Εδώ σε κάθε παράθυρο φιλοξενείται το απέραντο μπλε. Εδώ το μόνο σενάριο γράφει ο έρωτας και η φαντασία. Η μόνη συνωμοσία τα μυστήρια των ερωτευμένων. Το μόνο κρησφύγετο το απόμερο και μοναχικό ακρογιάλι. Εδώ φωλιάζει η υποψία της εκτροπής, η υπόσχεση του αναπάντεχου, η ανταρσία μιας καλοδεχούμενης αυθαιρεσίας που μας σπρώχνει απαλά σε αλλόκοτες ονειροδιαδρομές, στη σύλληψη της ουτοπίας.
Διακοπές. Μες την αποχαύνωσή του καλοκαιριού οι συνήθεις δραστηριότητές μας χάνουν τη γεύση τους, το νόημά τους. Και αυτή η απαλλαγή από την τυραννία του νοήματος, αυτή η προσωρινή, έστω, εξαέρωση της έγνοιας οδηγεί στην ευτυχία. Γιατί η ευτυχία θα πρέπει να έχει ανάγκη από ένα νόημα, όπως ο κουτσός το δεκανίκι του; Εδώ η θεία τσαχπινιά της είναι πως μας χαρίζεται δίχως λόγο, χώνεται λαθραία μέσα στα κύτταρα του κορμιού μας, κάνει γκελ στο χαμόγελό μας, βγάζει τη γλώσσα της όταν προσπαθούμε να την τσακώσουμε στα δίχτυα της σκέψης μας και να τη βάλουμε στο πορτ μπαγκάζ της επιστροφής ή στο ζουμ της βιντεοκάμερας.
Διακοπές. Εδώ η πιο μικρή στιγμή ανυψώνεται στο επίπεδο μιας τελετουργίας του απέριττου. Και αυτή η αποθέωση του απέριττου μετατρέπει το ασυνάρτητο τραύλισμα της ζωής μας σε έργο τέχνης. Εδώ μαθαίνεις να παίζεις σαν ζογκλέρ πάνω στα κύματα ή κάτω από τα άστρα σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι του απέριττου.
Επιτέλους διακοπές για μας τους μεγάλους τραυματίες της μονοτονίας, της καθημερινότητας, που ροκανίζεται από τη διαρκή κλήτευση. Να απαντάς πάντα «παρών» στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, ακόμα και στα όνειρά μας. Εξάντληση και υπερκόπωση, οι σύγχρονες διαστροφές μας, έλεγε ο Νίτσε. Ώρα να χαθούμε και να μας χάσουν στο απέραντο μπλε… Εκεί που ισχύει ακόμα «αναζήτηση δικτύου»…
Διάβαζα τις προάλλες σε μια εφημερίδα ότι οι Ζαπατίστας και άλλα κοινωνικά κινήματα στη Λατινική Αμερική και στον Τρίτο Κόσμο εξακολουθούν αγωνιωδώς να διεκδικούν το αυτονόητο: Πόσιμο νερό για τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες τους.
Ευτυχώς εμείς δεν ανήκομε στον Τρίτο Κόσμο και εδώ στο λίκνο του πολιτισμού και στην κοιλάδα της τεχνολογίας έχουμε λυμένα τέτοια πρωτογενή προβλήματα. Το καθαρό πόσιμο νερό ρέει από τις βρύσες των σπιτιών και της πόλης μας, αδιαλείπτως και εν πλήρει αφθονία. Ή μήπως όχι; Κι όμως, το Ηράκλειο βρίσκεται κοντά σε ρέοντα πεντακάθαρα νερά και σε πλούσιους υδροφόρους ορίζοντες . Κι ακόμα περισσότερο, ο τεράστιος και ανεξάντλητος για τις ανάγκες μας ταμιευτήρας του Ψηλορείτη, δεν απέχει μακριά.
Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και δυστυχώς χρονίζει, καθώς οι υποδομές στην πόλη μας, που εξακολουθεί να αναπτύσσεται αλματωδώς, πάσχουν ανησυχητικά.
Στο 51% ανέρχονται , σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΕΥΑΗ, οι απώλειες του νερού στα δίκτυα μεταφοράς και διανομής. Το πλέον ανησυχητικό όμως είναι όχι τόσο το πρόβλημα που μπορεί να επιλυθεί, αλλά το γεγονός ότι όλοι εμείς ως δημότες και κάτοικοι του Ηρακλείου το έχομε ξεχάσει. Κι όμως πριν λίγα χρόνια το πρόβλημα δεν υπήρχε, ενώ μεγάλα υδρευτικά έργα άλλων εποχών σώζονται ακόμη και είναι ορατά στη πόλη μας. Σαν άλλοι Μιθριδάτες έχομε πάθει ανοσία. Έχουμε σταματήσει να απαιτούμε πλέον κάτι που είναι αυτονόητο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 29/6/2006
Πριν από οκτώ χρόνια επι πρωθυπουργίας του κ Σημίτη και υπουργίας του κ.Αρσένη σχεδιάστηκε και ολοκληρώθηκε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση για το λύκειο και την τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση.
Σχεδιάστηκε ερήμην των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας.
Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή περιείχε ουσιαστικά μόνο την εισηγητική έκθεση, δηλαδή ένα ευχολόγιο και μια έκθεση ιδεών και συμπληρώθηκε με πάρα πολλές υπουργικές αποφάσεις. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας αρνήθηκε κάθε διάλογο και απέκλεισε οποιαδήποτε αλλαγή.
Ψηφίστηκε το καλοκαίρι, στο θερινό τμήμα της Βουλής με την απόλυτη αντίθεση των εκπαιδευτικών αλλά και των μαθητών όπως αποδείχτηκε από τις αντιδράσεις των κατά την εφαρμογή του (καταλήψεις, πορείες κα)
Η πορεία αυτής της “μεταρρύθμισης”, η διάρκεια, τα αποτελέσματα και οι συνέπειες της είναι γνωστές
Αυτό που δεν μετρήθηκε ποτέ και δεν καταλογίστηκε είναι το οικονομικό και το γενικότερο κόστος που είχε η τωρινή ηγεσία του υπουργείου Παιδείας βαδίζει στα ίδια χνάρια.
Αρνήθηκε κάθε διάλογο στη διαμόρφωση του νομοσχεδίου για την τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση, δεν καταδέχεται ούτε καν να παρευρεθεί στις ενημερωτικές συγκεντρώσεις που διοργανώνουν οι ΕΛΜΕ ,ώστε να αφουγκραστεί τις αγωνίες και τις παρατηρήσεις των μαχόμενων εκπαιδευτικών . Αρνείται ακόμη και να συζητήσει επί μέρους ρυθμίσεις που αφορούν μικρά και οφθαλμοφανή πράγματα που σημειώνονται σε υπομνήματα ακόμη και από συλλόγους διδασκόντων. Το καταθέτει στη Βουλή το καλοκαίρι, για τη συμπλήρωση του δε θα απαιτηθούν όπως παραδέχεται το υπουργείο Παιδείας, τουλάχιστον είκοσι υπουργικές αποφάσεις.
Το θέμα παραμένει, είναι σημαντικό και το υπουργείο πρέπει να απαντήσει:
-Έκανε αποτίμηση στο υπάρχον σχολείο (ΤΕΕ) ώστε να εντοπισθούν τα προβλήματα του και απεδείχθη ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, τις ανάγκες της χώρας, ούτε αν γίνουν επί μέρους ρυθμίσεις και βελτιώσεις;
-Τα νέα σχολεία (ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ) της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης; Εκτός των άλλων στόχων που πρέπει να υπηρετεί ένα σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ικανοποιούν τις ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας; Θα συντείνουν δηλαδή στο να παραχθεί ένας επιστήμονας με τεχνολογικό υπόβαθρο και όχι γενικής παιδείας και ένα τεχνίτης ή επαγγελματίας επαρκής στις ανάγκες του σήμερα και με το υπόβαθρο που θα τον βοηθήσει να προσαρμόζεται στις ραγδαίες αλλαγές που επιφέρει στην οικονομία η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας;
Υπάρχουν και επί μέρους αλλά πολύ σημαντικά ζητήματα, που θα πρέπει να επιλυθούν πριν την όποια εφαρμογή όπως:
-Αναλυτικά προγράμματα και βιβλία και διαφορετικές υποδομές που απαιτούνται:
-Επιμόρφωση εκπαιδευτικών στα διαφορετικά εκπαιδευτικά αντικείμενα που θα εισαχθούν
-Γενικότερη προσαρμογή της κουλτούρας και του χαρακτήρα του διαφορετικού σχολείου που θα προκύψει από το υπάρχον ΤΕΕ, με τα χαρακτηριστικά και τα δεδομένα των μαθητών της Τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης
-Εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών των ειδικοτήτων που θα πλεονάζουν στο ΕΠΑΛ ΕΠΑΣ
Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας πρέπει να αναλογισθεί ότι δεν βοηθούν την εκπαίδευση η αναβίωση των φαινομένων που βιώσαμε με την “μεταρρύθμιση” του κ. Αρσένη και δεν πρέπει να απορρυθμιστούν τα σχολεία για δεύτερη φορά μέσα σε επτά χρόνια
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 28/6/2006
