Είχε αίσιο τέλος η οικονομική διεκδίκηση των Σωμάτων Ασφαλείας. Κέρδισαν σχεδόν ό,τι διεκδικούσαν οι αστυνομικοί, οι πυροσβέστες και το Λιμενικό.
Να ‘ναι καλά και καλοφάγωτα, άλλωστε εργαζόμενοι είναι όλο και κάποια τρύπα στον γλίσχρο οικογενειακό τους προϋπολογισμό θα μπαλώσουν. Μπράβο και στον συνδικαλισμό τους που μόνο με την απειλή μιας λευκής απεργίας, μιας απάθειας ουσιαστικά στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, επέτυχαν ό,τι δεν πετύχαμε εμείς οι εκπαιδευτικοί με συλλαλητήρια και απεργιακούς αγώνες πολλών εβδομάδων.
Επικέντρωσαν στο αίτημα, επέλεξαν την κατάλληλη συγκυρία (παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου) και αγνόησαν ο,τιδήποτε άλλο. Μπράβο και στον υπουργό τους, όποια κίνητρα και σκοπιμότητες και αν είχαν οι ενέργειές του, απαίτησε. Σε αντίθεση με τους δικούς μας υπουργούς που κρύφτηκαν πίσω από την υποκριτική κυβερνητική πολιτική που για τους εκπαιδευτικούς δεν είχε κάποια ψίχουλα, όταν για κάποιους άλλους είχε δισεκατομμύρια.
Οπως και νάναι το θέμα, είτε η κυβέρνηση έδειξε τις πραγματικές της επιλογές είτε οι υπουργοί της Παιδείας απεδείχθησαν μικροί.
Πρέπει όμως και οι συνδικαλιστές μας να αποκομίσουν κάποια μαθήματα, πρέπει επιτέλους να ξεχωρίσομε τα εκπαιδευτικά ζητήματα που είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας από τα οικονομικά μας αιτήματα. Γνωρίζομε πολύ καλά ότι είμαστε οι πλέον κακοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι στο σύνολο των ετήσιων αποδοχών. Να το αναδείξουμε.
Να επεξεργαστούμε το οικονομικό μας αίτημα και να το διατυπώσουμε με τρόπο που να μην συμπαρασύρει άλλους δημόσιους υπαλλήλους (π.χ. επίδομα εξετάσεων, ή αύξηση του εξωδιδακτικού), να συζητήσουμε με τους καθηγητές, να ενημερώσουμε την κυβέρνηση και την κοινωνία και να ξεκινήσουμε λίγο πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 14/11/2006
“Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω”
Μπροστά στον κόλαφο των τελευταίων ημερών για το ό,τι συμβαίνει στα σχολεία πρέπει να παρατηρήσομε και να αναλογισθούμε κάποια πράγματα. Το σχολείο και οι μαθητές δεν είναι μια κιβωτός, είναι μέρος της κοινωνίας.
Οι προσλαμβάνουσες των μαθητών δεν είναι μόνο το σχολείο. Είναι πάρα πολλές και πολύ ισχυρότερες από αυτές του σχολείου που είναι επίπονες και όχι ευχάριστες πολλές φορές. Για να λειτουργήσουν τα σχολεία χρειάζονται στήριξη και από άλλους φορείς (γονείς, κοινωνία, Πολιτεία).
Το σχολείο δεν είναι μόνο οι εκπδ/κοι , είναι και ο φύλακας, ο επιστάτης, η γραμματειακή υποστήριξη και η γενικότερη υλικοτεχνική υποδομή. Πράγματα που κατά κανόνα δεν υπάρχουν και κάνουν την καθημερινότητα του δ/ντη και των εκπδ/κων αβάσταχτη. Είναι επίσης το ενδιαφέρον των γονέων, η συνεργασία και η κοινή στάση που πρέπει να υπάρχει (πριν λίγες βδομάδες, στην αρχή της σχολικής χρονιάς βιαιοπράγησε ένας γονέας σε βάρος καθηγητή γιατί θεώρησε ότι αδίκησε το παιδί του στη βαθμολογία του γραπτού).
Πώς το σχολείο θα ελέγξει τα κυλικεία, τα κινητά ,το κάπνισμα όταν έξω από το σχολείο καλλιεργούνται εντελώς διαφορετικές συνήθειες;
Πώς θα γίνουν σεβαστοί κανόνες και κανονισμοί όταν οι μαθητές μεγαλώνουν σε μια κοινωνία χωρίς συνοχή και συλλογικότητες με τους νόμους της αγοράς να κυριαρχούν, δηλαδή να επιβιώνει ο δυνατότερος;
Πώς οι εκπδ/κοι θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον των μαθητών όταν η περιρρέουσα κατάσταση της κοινωνίας καλλιεργεί την αδιαφορία και την απάθεια;
Πώς θα αποφευχθεί ο θυμός των νέων όταν γνωρίζουν για την ανεργία, πολλοί βιώνουν τις συνέπειες της στο οικογενειακό τους περιβάλλον και τις δύσκολες συνθήκες που τους περιμένουν . Έχομε αναλογιστεί ότι η πλειοψηφία των μαθητών μεγαλώνει με πάρα πολλές μαθησιακές υποχρεώσεις , με έντονη την αίσθηση της ανασφάλειας, με αβεβαιότητα και χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο;
Έχομε αναλογιστεί τα προβλήματα που σχετίζονται με την ψυχολογία του εφήβου και πόσο εντονότερα γίνονται από τα ερεθίσματα της εποχής μας και αν οι εκπδ/κοι είναι επαρκώς προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση τους (πριν επτά χρόνια προσπαθήσαμε στην ΕΛΜΕ να καλύψομε αυτό το κενό επιμορφώνοντας τους καθηγητές για τα προβλήματα της ψυχολογίας του εφήβου, αποταθήκαμε σε όλους τους φορείς, ανταποκρίθηκε μόνο ένας, ό,τι έγινε ήταν εκ των ενόντων και από την προσφορά λίγων ανθρώπων).
Ως Πολιτεία και κοινωνία μείναμε πίσω από τις εξελίξεις, δεν μελετήσαμε και δεν διδαχτήκαμε από τις εμπειρίες άλλων χωρών που προηγήθηκαν. Οι όποιες προσαρμογές που έγιναν ήταν αποσπασματικές. Ας το κάνομε τώρα, ας αρχίσομε να επενδύομε στην παιδεία και επιτέλους να αναγνωρίσομε ότι τα αιτήματα των εκπαιδευτικών είναι πρωτίστως κοινωνικά αιτήματα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 6/11/2006
