Η Εκπαιδευτική Προοπτική και το Κοινωνικό Δίκτυο για την Εκπαίδευση ευχαριστούν τους συναδέλφους που μας ψήφισαν στις εκλογές για το 13ο συνέδριο της ΕΛΜΕ.
Ευχαριστούν και όσους δεν μας ψήφισαν αλλά συμμετείχαν στην διαδικασία, δίνοντας έτσι τα χαρακτηριστικά της μαζικότητας που πρέπει να διακρίνουν το συνδικαλιστικό μας κίνημα.
Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι απογοητευτικό. Διατηρήσαμε ένα υψηλό ποσοστό, ενώ οι κυβερνητικές παρατάξεις, παρά την ευνοϊκή γι’ αυτές πολιτική και γενικότερη συγκυρία δεν είχαν ουσιαστική άνοδο.
Επιβεβαιώθηκε δηλαδή ότι υπάρχει ευρύς χώρος για τους συναδέλφους που επιμένουν και αναζητούν το δρόμο τους και την επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών έξω από τα κόμματα εξουσίας.
Ουσιαστικό και ελπιδοφόρο επίσης είναι το γεγονός ότι νέοι ηλικιακά και υπηρεσιακά συνάδελφοι, ενεργοί πολίτες, με πολιτικό υπόβαθρο στελέχωσαν το ψηφοδέλτιο μας, συγκέντρωσαν αξιοπρεπή αριθμό σταυρών και θα είναι πολύ χρήσιμο αν έστω ένας συμμετέχει στο συνέδριο.
Το συνέδριο είναι το πιο σημαντικό γεγονός στις συνδικαλιστικές μας διαδικασίες. Οι αντιπρόσωποι πρέπει να χαράξουν τις κατευθύνσεις του συνδικαλιστικού μας κινήματος, να εκλέξουν το νέο συμβούλιο της οΟοσπονδίας και να λάβουν αποφάσεις που θα πρέπει να υλοποιήσει το νέο συμβούλιο που θα εκλεγεί.
Στο συνέδριο της ΟΛΜΕ πρέπει να δούμε πώς θα αποκρούσομε ουσιαστικά και όχι μόνο φραστικά, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κυριαρχούν πλέον στην αντίληψη και πρακτική των τελευταίων κυβερνήσεων και κάποιων “συνδικαλιστών”.
Πρέπει επίσης να αναζητήσομε νέους τρόπους συσπείρωσης των συναδέλφων.
Η συσπείρωση πρέπει να είναι πλέον και σε υλική βάση, πρέπει δηλαδή μέσα από ένταξη στο οργανωμένο συνδικαλισμό ο συνάδελφος να νοιώσει ότι μπορεί να κερδίσει και να επιλύσει τα προβλήματα του, υπερασπιζόμενος παράλληλα το λειτούργημα δηλαδή τη δημόσια εκπαίδευση.
Πρέπει λοιπόν να γίνουν συνθέσεις ακόμα και αμοιβαίες υποχωρήσεις ώστε να διατυπωθούν αιτήματα να παραχθούν θέσεις και να ληφθούν οι αποφάσεις για τα ζητήματα που αφορούν την Εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς.
Θα είναι καταστροφικό αν οι σύνεδροι απλώς διατυπώσουν τις “αλήθειες” τους και στο τέλος μετρηθούν τα “κουκιά”.
Πρέπει να απαιτήσομε από το συμβούλιο της ΟΛΜΕ που θα εκλεγεί, να συσταθεί σε σώμα όχι με μια συμφωνία η συμβιβασμό παρατάξεων, άλλα πάνωσε μια προγραμματική βάση, διεκδικητικό πλαίσιο και πρόγραμμα δράσης με ορίζοντα διετίας, όση δηλαδή είναι και η διάρκεια του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 23/5/2007
“Όλη η παλιά Αριστερά είναι εδώ”, ήταν το σχόλιο ενός συναδέλφου , συντρόφου στα γλέντια, στις πορείες ειρήνης, στα αντιπολεμικά και στις κινητοποιήσεις,σε μια βραδιά συναυλία – γλέντι, με το συγκρότημα της Μαριώς στο Ηράκλειο.
Πραγματικά όλα τα τραγούδια ήταν πνευματικές δημιουργίες της πολιτικής Αριστεράς των πολύ προηγουμένων όμως χρόνων.
Τότε που η Αριστερά εκφραζόταν και μέσα από το κίνημα των Λαμπράκηδων και του 114, τότε που κάθε πολιτική της εκδήλωση ήταν και ένα γεγονός πολιτισμού με δικά της πνευματικά δημιουργήματα που εξέφραζαν αιτήματα και μύχιους πόθους του λαού γι’ αυτό και απεδείχθησαν διαχρονικά, τότε που εξέδιδε το περιοδικό “Επιθεώρηση Τέχνης”.
Η διαπίστωση που πρέπει να μας προβληματίζει διαρκώς, ήταν ότι πάρα πολλά νέα παιδιά που επικοινωνούσαμε με τα ίδια τραγούδια , χορεύαμε με την ίδια μουσική, είτε είναι απολίτικα είτε δεν ανήκουν στην Αριστερά , δεν είναι ενεργοί πολίτες , δεν αμφισβητούν, δεν απαιτούν και δεν διεκδικούν συλλογικά τα δικαιώματα τους σαν άνθρωποι, εργαζόμενοι και πολίτες. Στο ίδιο κέντρο, έτυχε ως πρόεδρος της ΕΛΜΕ , τότε που επιχειρούσαμε το άλλο, το διαφορετικό πρόσωπο του συνδικαλισμού μέσα από την δημιουργία, την έκφραση και τον πολιτισμό, να γίνει η πρώτη εκδήλωση της μουσικής ομάδας της ΕΛΜΕ αφιερωμένη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Θυμήθηκα τα πυρά που δέχτηκα από συναδέλφους της Αριστεράς, ότι υποκατέστησα το συνδικαλισμό με τα γλέντια και τα θέατρα, λες και δεν είναι στη φύση και στις ανάγκες του ανθρώπου η πνευματική δημιουργία, η έκφραση και η διασκέδαση. Η πορεία της ΕΛΜΕ Ηρακλείου όμως απέδειξε άλλα πράγματα. Μέσα από τους πολλούς και διαφορετικούς δρόμους που ανοίχτηκαν, πολλοί συνάδελφοι ήρθαν στη κοινή δράση και η ΕΛΜΕ Ηρακλείου έγινε η μεγαλύτερη της χώρας και η πλέον δραστήρια σε όλα τα επίπεδα. Η αριστερή πολιτική οπωσδήποτε δεν είναι ο ξύλινος και μονοδιάστατος λόγος ή τα τσιτάτα και τα “ευαγγέλια”, που επιχείρησαν να μας πασάρουν κατά καιρούς, ούτε οι μοναχικές πορείες , τα ιδεολογήματα και οι σχεδιασμοί επί χάρτου. Είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό και σύνθετο, περνάει από πολλούς , διαφορετικούς δρόμους και διαδρομές και σε πολλά επίπεδα με τελική συνισταμένη την συλλογικότητα και στόχο την ευτυχία των ανθρώπων. Όχι, δεν είναι στραβός ο γιαλός,εμείς αρμενίζουμε στραβά…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 2/5/2007
