Όσο συνεχίζεται ο απαξιωτικός τρόπος αντιμετώπισης του μνημειακού μας πλούτου, τόσο θα συνεχίζεται και η δική μας προσπάθεια για την αναστήλωση, την ανάδειξη κι αξιοποίησή του.
Αυτό έγινε με τα προβλήματα του Κούλε, που τον επιλέξαμε ως το χαρακτηριστικότερο ίσως παραδείγματα απόδειξης της ανεύθυνης στάσης της Πολιτείας. Γιατί, από το 1993 που αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά επίσημα η ύπαρξη των σπηλαιώσεων στα θεμέλιά του, χρειάστηκε να περάσουν δέκα τέσσερα (14) χρόνια για να ξεκινήσει η προσπάθειά αντιμετώπισής τους. Γιατί ούτε και τώρα αντιμετωπίζεται το συνολικό στατικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το μνημείο, ενώ η στερέωση όλου του μνημείου, η ανάδειξη κι αξιοποίησή του έχει παραπεμφθεί για άλλη μια φορά στο απροσδιόριστο μέλλον.
Μετά την αρχική καταγγελία μας στις 25.1.2007, καταγγελία που προκάλεσε ερωτήσεις στη Βουλή, στην Ευρωβουλή και τη γνωστή αποστομωτική απάντηση της αρμόδιας Επιτρόπου κ. Χούμπνερ, κληθήκαμε ως καταγγέλλοντες δημοτικοί σύμβουλοι να καταθέσουμε στην πταισματοδίκη στην επείγουσα προανάκριση που διατάχθηκε. Αυτό και κάναμε, καταθέτοντας συμπληρωματικό υπόμνημα και σωρεία εγγράφων που τεκμηριώνουν όσα επικαλούμαστε στην καταγγελία της 25.1.2007 αλλά και όσα απερίγραπτα εξακολουθούν να συμβαίνουν στο έργο μέχρι και σήμερα.
Γιατί, ενώ μετά τις καθυστερημένες αποφάσεις από τη Δ/νση Αναστήλωσης Βυζαντινών Μνημείων του ΥΠ.ΠΟ έγκρισης της σύνθεσης των κονιαμάτων (απόφαση 112682/4438/12.1.2007) και του είδους των πασσάλων (απόφαση 2009/60/18.1.2007) φαινόταν πως τα προβλήματα τελείωσαν και το έργο θα εκτελεστεί απρόσκοπτα, προέκυψαν νέα «δεδομένα». Έτσι, δύο φορές στη συνέχεια η ίδια Δ/νση του ΥΠ.ΠΟ άλλαξε την αρχική της απόφαση, χωρίς καμία ουσιαστική επιστημονική εξήγηση, πράγμα που αποδεικνύει την προχειρότητα κι ανευθυνότητα αντιμετώπισης των μνημείων μας. Δεν είναι φυσικά τυχαίο πως και τις δύο φορές, με τα νεότερα απλά έγγραφά της (17274/697/20.3.2007 και 38469/1455/18.5.2007) που τροποποιούν την αρχική της απόφαση, ικανοποιούνται αιτήματα του αναδόχου, αιτήματα στα οποία είχαν συνηγορήσει αρχικά τόσο ο Ο.Λ.Η όσο και ο ΟΑΝΑΚ που επιβλέπει το έργο.
Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν εδώ. Νέο πρόβλημα προέκυψε. Αυτό του καθαρισμού ή όχι των σπηλαιώσεων από το πλούσιο φυτικό βασίλειο που είχε αναπτυχθεί εντός τους. Όπως ίσως φανταστήκατε, και γι΄ αυτό το θέμα προέκυψε πάλι συνηγορία στο αίτημα του αναδόχου και η σκυροδέτηση των σπηλαιώσεων προχώρησε χωρίς καθαρισμό. Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει πως δεν θα παρουσιαστούν κι άλλα προβλήματα στην πορεία.
Τα νεότερα αυτά στοιχεία, μέχρι και τον Ιούνιο του 2007, μας κάνουν περισσότερο ανήσυχους για την τύχη του μνημείου, το οποίο φαίνεται πως εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με την ίδια προχειρότητα κι ανευθυνότητα.
- Γιατί πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς αυτές τις παλινωδίες των αρμοδίων υπηρεσιών και φορέων όταν για να παρθούν οι εγκρίσεις ή έστω οι « μη αντιρρήσεις» των Δ/νσεων πέρασαν τόσα χρόνια;
- Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί για την επιστημονική ορθότητα των παρεμβάσεων και την αντοχή στο χρόνο της αποκατάστασης που επιχειρείται τώρα;
- Γιατί να μην πηγαίνει ο νους μας στο πονηρό, αφού γνωρίζουμε πως όλες αυτές οι αλλαγές των εγκεκριμένων συνθέσεων κονιαμάτων κ.ά γίνονται κατόπιν αιτημάτων του αναδόχου και όχι αυτοβούλως από τις αρμόδιες υπηρεσίες αν πράγματι είχαν διαπιστώσει κάποιο λάθος τους;
Η καχυποψία μας αυτή εντείνεται από την έλλειψη διαφάνειας και δημοσιότητας. Πως ενημερώνεται η τοπική κοινωνία για τις εξελίξεις αυτές; Και καλά η κοινωνία, ούτε οι φορείς της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης; Η ίδια η Περιφέρεια τι γνωρίζει επ΄ αυτών; Για να μην πούμε πως ίσως και ο ίδιος ο υπουργός Πολιτισμού να μην γνωρίζει.
Ελπίζουμε πως, με την προανάκριση που τώρα άρχισε, θα ριχτεί άπλετο φως στην υπόθεση, θα βγουν τα αναγκαία συμπεράσματα, θα εντοπιστούν και θα αποδοθούν οι ευθύνες, ώστε κάποτε να μάθουμε όλοι να αντιμετωπίζουμε το μνημειακό μας πλούτο και την πολιτιστική μας κληρονομιά με την ευαισθησία, την υπευθυνότητα και την προσοχή που τους αξίζει. Για να τα κληρονομήσουμε στις επόμενες γενιές, όχι μόνο σώα και αβλαβή αλλά αναδειγμένα κι αξιοποιημένα.
Κινητήρια δύναμη το χρέος μας, όπως το αντιλαμβανόμαστε και το υπηρετούμε.
Νίκος Αλεξάκης
Θεόφιλος Τρουλλινός
δημοτικοί σύμβουλοι Ηρακλείου της δημοτικής κίνησης «Ηράκλειο – ανθρώπινη πόλη»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 29/6/2007
H εικόνα της συνέλευσης για το συνέδριο της ομοσπονδίας ήταν πραγματικά αποκαρδιωτική, η συμμετοχή ήταν μικρή όπως και το ενδιαφέρον για τις διαδικασίες της.
Μέσα στην απογοήτευση των συναδέλφων που συμμετείχαν ακούστηκαν και απόψεις να μην κάνομε εκλογές, να μην εκπροσωπηθεί η ΕΛΜΕ στο συνέδριο κ.α.
Προσωπικά με συγκλόνισε η πικρία του συναδέλφου Τζανόπουλου, όπως είπε ήταν η τελευταία συνέλευση και εκλογές που συμμετείχε πριν τη συνταξιοδότηση του.
Όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσομε από κοντά και να συνεργαστούμε μαζί του γνωρίζομε πολύ καλά πώς στάθηκε ως εκπαιδευτικός, πόσο μόχθησε για την εκπαίδευση και τα συνδικαλιστικά μας πράγματα.
Καλοφάγωτη σύνταξη και για πάρα πολλά χρόνια. Μακάρι ναχομε τα υπηρεσιακά και τα συνδικαλιστικά του τέλη.
Όμως η παραπάνω εικόνα δεν διαφέρει και πολύ από τις προηγούμενες.
Ας κάνομε μια αναδρομή .Στο συνδικαλιστικό μας χώρο και στις συνελεύσεις υπήρχε μαζική συμμετοχή στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης όταν ολόκληρη η κοινωνία και οι εκπαιδευτικοί, έβγαζαν την καταπίεση και τη σιγή λόγω της επτάχρονης χούντας ή ακόμη και τις ενδεχόμενες ενοχές τους.
Υπήρχε επίσης μεγάλη συμμετοχή στα χρόνια μέχρι το 83 που οφειλόταν κυρίως στη περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα, ήταν δηλαδή κατά κάποιο τρόπο μια πολιτική στάση. Στη συνέχεια μεγάλη συμμετοχή υπήρχε μόνο όταν διακυβευόταν κάτι το σημαντικό π.χ ενιαίο μισθολόγιο ή είχε την αίσθηση ότι μπορούσε να κερδίσει κάτι ως εργαζόμενος από τον συνδικαλισμό. Προσωπικά θυμάμαι πολλές αποφάσεις να λαμβάνονται από πολύ λίγους ανθρώπους ή να ψηφίζονται από μικρές συνελεύσεις . Το μεγάλο προσωπικό μου πρόβλημα όποτε συμμετείχα σε τέτοιες διαδικασίες ήταν, αν η άποψη μου ήταν αντίστοιχη με τη θέση των συναδέλφων που απουσίαζαν.
Όλα τα παραπάνω βέβαια γίνονται πιο έντονα στις μέρες μας από την ατομικότητα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής.
Δεν πρέπει βέβαια να παραγνωρίζομε το γεγονός ότι στην ΕΛΜΕ Ηρακλείου οι παρατάξεις επισκέπτονται τα σχολεία, ενημερώνουν και διακινούν το έντυπο υλικό τους. Υπάρχει σελίδα της ΕΛΜΕ , χρησιμοποιούν επίσης και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης , στον τομέα της ενημέρωσης δηλαδή η συνέλευση δεν έχει τον καθοριστικό ρόλο που είχε παλιά.
Τα καταστατικά των συνδικαλιστικών μας οργανώσεων διαμορφώθηκαν αυτές τις εποχές της μεγάλης άνοιξης, όταν όλες οι συνδικαλιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις ήταν μαζικές και πάλλουσες.
Πρέπει να συνειδητοποιήσομε ότι το όποιο καταστατικό δεν είναι κάποιο ευαγγέλιο αλλά ένα εργαλείο για να εξυπηρετεί και να κατοχυρώνει τις συνδικαλιστικές λειτουργίες, Ο προοδευτισμός άλλωστε εκεί πιστοποιείται, αν δηλαδή προσαρμόζει τις όποιες λειτουργίες στις ανάγκες των καιρών, διατηρώντας τις βασικές αρχές και οι βασικότερες αρχές και επιδιώξεις είναι η δημοκρατία , η ουσία των πραγμάτων και οι άνθρωποι που μπαίνουν σε διαδικασίες.
Ουσία των συνδικαλιστικών μας διαδικασιών οπωσδήποτε δεν είναι οι απανωτές εκλογές και η οκτάμηνη ουσιαστική διάρκεια του ΔΣ της ΕΛΜΕ ούτε οι αποφάσεις που λαμβάνονται από ελάχιστους συναδέλφους.
Είναι φανερό ότι το καταστατικό του σωματείου μας πρέπει να προσαρμοστεί στα δεδομένα των καιρών. Να θεσπισθούν και να κατοχυρωθούν τρόποι λειτουργίας ώστε στις συνδικαλιστικές μας διαδικασίες να συμμετέχουν ή δυνατόν όλοι οι καθηγητές , ώστε οι αποφάσεις μας να είναι σύμφωνες ή τουλάχιστον να μην είναι αντίθετες με τη διάθεση του μέσου συναδέλφου Οι παρατάξεις πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη και το ΔΣ της ΕΛΜΕ να προσπαθήσει ώστε μέσα στην δημοκρατία και στην ουσία των πραγμάτων να επιφέρει και να εδραιώσει αυτές τις αλλαγές.
Όλοι θα θέλαμε τα αμφιθέατρα να είναι γεμάτα σε κάθε μας συνέλευση, οι συνδικαλιστικές μας διαδικασίες να αγκαλιάζουν όλους τους συναδέλφους όμως η φύση των ανθρώπων δεν είναι αυτή
Οι άνθρωποι συνήθως ασχολούνται με ό,τι τους ενδιαφέρει ή μπορεί να κερδίσουν και βέβαια οι εκπαιδευτικοί δεν μπορεί να αποτελέσουν εξαίρεση.
Οι στρατευμένοι κάθε φορά δεν είναι πολλοί και ναναι καλά, ναχουν δύναμη για αντέχουν το κόστος και τις απογοητεύσεις, ώστε να συνεχίσουν να δρουν, να μπολιάζουν τους ανθρώπους και να τραβούν την κοινωνία μπροστά. Πρέπει να συνειδητοποιήσομε όμως ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη συμμετοχή των ανθρώπων. Πρέπει λοιπόν διαρκώς να εφευρίσκομε τρόπους και διαδικασίες, ώστε να συμμετέχουν οι εκπαιδευτικοί.
Αυτό που πρέπει επίσης να αναγνωρίσομε όλοι που ασχολούμαστε με το συνδικαλισμό είναι, ότι πολλές φορές είμαστε σε αναντιστοιχία με τη διάθεση των εκπαιδευτικών, ξοδέψαμε, κατασπαταλήσαμε την διαθεσιμότητα του εκπαιδευτικού και τον κουράσαμε με πολλές διαδικασίες που δεν είχαν την ανάλογη αναγκαιότητα και ουσία καθώς και σε αδιέξοδες πολλές φορές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 6/6/2007
