Eκπαιδευτική προοπτική – Κοινωνικό δίκτυο για την εκπαίδευση
Σας καλωσορίζομε στην οικογένεια των καθηγητών, που με αγάπη, μεράκι και ευθύνη πλάθουν καθημερινά τις ψυχές των νέων ανθρώπων, των μαθητών μας, αυτών δηλαδή που αύριο θα πάρουν τις τύχες του τόπου μας στα χέρια τους.
Πράγματι είναι μεγάλη η ευθύνη μας. Ακόμη μεγαλύτερη όμως είναι η προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί από όλους μας για να διαμορφώσουμε ελεύθερους πολίτες και συνειδήσεις, για να φτιάξουμε τελικά μέσω αυτής της διαδικασίας τα νέα οράματα, για να δώσουμε περιεχόμενο και νόημα στις μεγάλες διαχρονικές αλήθειες. Αυτή η προσπάθεια δεν πρέπει να αποτύχει. Οι αλήθειες δεν πρέπει να γίνονται αυταπάτες.
Η εποχή μας δεν είναι η πιο ιδανική. ΄εκπαιδευτικός΄ σημαίνει πάνω από όλα , ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, πιο δίκαιο, και δημιουργικό . Ζούμε στην εποχή της επιβολής της παγκοσμιοποίησης. Σ’ αυτό τον πλανήτη λιγοστεύει φαίνεται το οξυγόνο, δεν εξηγείται αλλιώς ο θάνατος της σκέψης. Εξαντλείται σιγά και βασανιστικά κάθε αποθεματικό δικαιοσύνης, δεν εξηγείται αλλιώς το δίκαιο του ισχυρού.
Συνδικαλισμός σημαίνει να αγωνίζεσαι για τα την αναβάθμιση του Καθηγητή και της Εκπαίδευσης. Να δίνεις καθημερινά τον αγώνα για να κρατήσουμε όσα με αγώνες κερδίσαμε κατά το παρελθόν γιατί κεκτημένα στις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πολιτική δεν υπάρχουν πλέον. Αγωνίζεσαι όμως και για ένα καλύτερο μέλλον. Αγωνίζεσαι για καλύτερη εκπαίδευση, για καλύτερες εργασιακές συνθήκες, για μισθούς που θα ανταποκρίνονται στη σοβαρότητα και στην ποιότητα του έργου που παρέχουμε και θα συντείνουν στη διασφάλιση της αξιοπρέπεια μας ως εργαζόμενοι.
Ο συνδικαλισμός είναι η δική μας διαδικασία και τα συνδικαλιστικά όργανα και τα υπηρεσιακά συμβούλια είναι ο δικός μας χώρος. Ο φυσικός μας χώρος. Σ’ αυτόν το χώρο καλείσαι νέε συνάδελφε να δραστηριοποιηθείς. Ίσως τα πολλά χρόνια της ανεργίας ή της αναπλήρωσης, της ωρομισθίας και των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ να σε έχουν κουράσει, ίσως η απειρία να δημιουργεί δισταγμό . Ο δισταγμός όμως ξεπερνιέται εύκολα με το μεράκι για μία καλύτερη εκπαίδευση για ένα καλύτερο αύριο για τον εκπαιδευτικό. Ο συνδικαλισμός μας πρέπει να είναι μακριά από κομματικές και παραταξιακές αγκυλώσεις , να αναδεικνύει την νέα διαφορετική άποψη , να αγκαλιάζει και να ενεργοποιεί τους συναδέλφους.
Φίλε συνάδελφε,
Τίποτα δεν προχωρά χωρίς την δική σου συμμετοχή. Περιμένουμε να ανταποκριθείς στο κάλεσμα μας προκειμένου να περιφρουρήσομε και να επεκτείνουμε τις κατακτήσεις μας Περιμένουμε τις απόψεις σου, τις προτάσεις σου, τη συμμετοχή σου. Σε κάθε περίπτωση σε καλωσορίζουμε για να φτιάξουμε εκείνη «που πετά και συνεχίζει να πετά όλο και ψηλότερα…».
Οι εκλεγμένοι μας
Νίκος Αλεξάκης
Μανόλης Δατσέρης
Θοδωρής Κότας
Λάζαρος Μάρκου
Γιώργης Σκουντής
Μαρία Χριστοδουλάκη
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 29/9/2007
Η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Συνεχείς ζωντανές συνδέσεις σε νεκρά ή φλεγόμενα τοπία. Ο πρωθυπουργός μας ζητάει να συσπειρωθούμε για να αντιμετωπίσουμε την καταστροφή. Και εμείς βεβαίως θα το κάνουμε. Αλλά αυτό δεν θα είναι εθνική ομοψυχία. Θα είναι συγκέντρωση συνενόχων. Γιατί αυτό είμαστε. Αυτό νιώθω όλες τις μέρες της καταστροφής.
Είμαστε συνένοχοι που αφήσαμε να γίνει η κοινωνία μας (δηλαδή εμείς) ο ίδιος μας ο δυνάστης, που χτίσαμε ένα κόσμο ολοκληρωτικά αρνητικό, καταπιεστικό και καταστροφικό, από τον οποίο όχι μόνο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε μα δεν τολμούμε ούτε να αντισταθούμε. Σημασία δεν έχει αν είσαι αιχμάλωτος, σημασία έχει το να μην παραδίνεσαι, μας λέει ο ποιητής, που πέρασε τόσα χρόνια στη φυλακή. Εμείς όμως έχουμε φτιάξει με τα ίδια μας τα χέρια τη φυλακή μας και ούτε αυτό δεν μπορούμε πια να τραγουδήσουμε.
Ποιοι βάζουν τις φωτιές; Μα ΕΜΕΙΣ! Γιατί εμείς είμαστε οι ευαισθητοποιημένοι και αδρανοποιημένοι. Εμείς είμαστε που καθαρίζουμε τις τύψεις μας με μερικά χρήματα προσφορά στη Greenpeace και έπειτα δομούμε την καθημερινότητα μας με τον πιο αυτοκαταπιεστικό και περιβαλλοντικά καταστροφικό τρόπο. Εμείς ανεχόμαστε κυβερνήσεις που θέλουν να τροποποιήσουν ή που δεν θωράκισαν με θεσμούς το άρθρο 24 του Συντάγματος, το άρθρο που προστατεύει τις δασικές εκτάσεις. Και είναι αυτή η ανοχή μας που αφήνει την καμένη γη, βορά στα «αναπτυξιακά» σχέδια των επιχειρηματιών και στην “τουριστική” τους αξιοποίηση.
Είναι το εθνικό σχέδιο ανάπτυξης της χώρας που κατέκαψε τη Πελοπόννησο, όπως έχει βάλει στο μάτι και την Κρήτη. Ας θυμίσουμε το λιμάνι στο Τυμπάκι και το ξενοδοχειακό έκτρωμα, μέσα σε περιοχή Natura 2000, στη Σητεία.
Αν θέλουμε να αντισταθούμε ας μη συσπειρωθούμε γύρω από κόμματα με εγκληματικές πολιτικές ευθύνες. Αλλά γύρω από το πρόταγμα της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προκοπής. Προκοπής περιβαλλοντικής, πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 5/9/2007
