Είναι φανερό ότι η διάνοιξη που γίνεται στην Ούλαφ Πάλμε είναι στάχτη στα μάτια για τους κατοίκους των Βασιλιών. Ένας δρόμος πρόσβασης στον μεγαλύτερο οικισμό της πόλης μας έχει άλλα χαρακτηριστικά από αυτά της διάνοιξης στα σημεία που επιτρέπουν οι “ιδιοκτήτες”.
Δεν πρόκειται να κατασκευαστεί δρόμος ούτε το 2008. Χαρακτηριστικό των προθέσεων της δημοτικής ομάδας του δημάρχου είναι ότι στο τεχνικό πρόγραμμα του δήμου για το 2008 χρηματοδότησε την Ούλαφ Πάλμε με 28000 όταν χρηματοδοτεί τους δρόμους για άλλους μικρότερους οικισμούς με ποσά 200000 και 100000. Τουλάχιστον να βάψουν τους στύλους της ΔΕΗ και τα άλλα εμπόδια που αναφύονται με μια φωσφορίζουσα ουσία πριν σκοτωθεί κάποιος συμπολίτης μας
Η Ούλαφ Πάλμε, ο μοναδικός δρόμος πρόσβασης στους οικισμούς των Βασιλιών είναι πλέον ένας πολύ επικίνδυνος δρόμος
Ως δημοτική κίνηση “Ηράκλειο Ανθρώπινη Πόλη” έχομε πολλές φορές θέσει το θέμα της Ούλαφ Πάλμε στο Δημοτικό συμβούλιο, δεν πήραμε ποτέ καμιά δέσμευση , ουσιαστικά καμιά απάντηση, ούτε καν μια αναγνώριση όσον αφορά τη σημαντικότητα του δρόμου
Είναι φανερό ότι χρειάζονται άλλα πράγματα πέρα από τα υπομνήματα του πολιτιστικού συλλόγου και τις τυχόν αποφάσεις του τοπικού συμβουλίου προκειμένου να πιεστεί ουσιαστικά η δημοτική αρχή. Χρειάζεται η κινητοποίηση των κατοίκων.
Ως δημοτική κίνηση, “Ηράκλειο ανθρώπινη πόλη” προτείναμε τον αποκλεισμό της Ούλαφ Πάλμε στην πλ. Σινάνη προκειμένου να αναδείξομε το ζήτημα και να πιεστεί αποτελεσματικά η δημοτική αρχή
Ο πολιτιστικός σύλλογος και το τοπικό συμβούλιο πρέπει να αφήσουν τις “κόντρες” και να συνεργαστούν προκειμένου να αναδειχθούν τα προβλήματα και να κινητοποιηθούν οι κάτοικοι των οικισμών μας
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 14/12/2007
Πραγματοποιήθηκε το 33o συνέδριο της ΑΔΕΔΥ.
Πολλά και διάφορα ειπώθηκαν, άλλα από το βήμα του συνεδρίου , άλλα στα πολλά παραταξιακά και διαπαραταξιακά πηγαδάκια. Πρέπει να διατελέσθηκαν επίσης ενδιαφέρουσες διεργασίες στις ενδοπαραταξιακές μαζώξεις που έγιναν σε όλους τους πολιτικοσυνδικαλιστικούς χώρους . Κάποια “κίτρινα” τα παρακολουθήσατε στις τηλεοράσεις σας. Αναφέρομαι στις αποδοκιμασίες στους εκπροσώπους της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δημοκρατίας, δεν είναι όμως εκεί το θέμα, ήταν και αυτά, είναι κάθε φορά μέρος ενός ιδιότυπου διαλόγου.
Το μείζον θέμα είναι η σύνθεση των ανθρώπων και η ηλικία των συνέδρων. Όσο θυμάμαι είμαστε σχεδόν οι ίδιοι κάθε φορά, απλώς μεγαλώνουμε χωρίς μάλιστα να είναι βέβαιον ότι γινόμαστε σοφότεροι. Οι νέοι απουσιάζουν. Οι νέοι εκπρόσωποι σπανίζουν, τα νεανικά πρόσωπα, οι διαφορετικές ιδέες λείπουν και όταν εκφράζονται δεν επικρατούν.
Κάποιες γενιές μπήκαμε στο γενικότερο πολιτικό προσκήνιο αρκετά νέοι, αμέσως μετά την μεταπολίτευση, ίσως επειδή υπήρχε το κενό που δημιουργήθηκε λόγω της Χούντας. Άλλωστε ο συνδικαλισμός με την οργάνωση του και το γενικότερο χαρακτήρα που γνωρίζομε είναι δικό μας δημιούργημα. Μέσα από αυτόν βελτιώθηκαν οι εργασιακές σχέσεις , θεσμοθέτησαν αρκετά πράγματα που ποτέ άλλοτε δεν ήταν αυτονόητα. Ζήσαμε σε ένα καλό εργασιακό περιβάλλον με ένα ανεκτό έως καλό βιοτικό επίπεδο. Αυτά ακριβώς προσπαθούμε να υπερασπιστούμε.
Οι νέοι παρακολουθούν την παλιά ανακαινισμένη ιδέα του νεοφιλελευθερισμού και την παμπάλαια οικονομία της αγοράς, ως λαίλαπα και δεν έχουν την ελπίδα ότι μπορεί να την αντιπαλέψουν και παραιτούνται. Δεν ελπίζουν ότι μπορούν να αντισταθούν και προσπαθούν απλώς να προσαρμοσθούν. Δεν προσδοκούν ότι μέσα από τον συνδικαλισμό, τη συλλογική προσπάθεια και δράση μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή τους.
Οι νέοι άλλωστε βρίσκονται στο στόχαστρο των κυβερνητικών επιλογών όλων των τελευταίων κυβερνήσεων. Υποχρεώνονται να ζήσουν σε συνθήκες χειρότερες από τις προηγούμενες γενιές.
Πρέπει λοιπόν να ασκήσομε μια επιθετική συνδικαλιστική και συγχρόνως βαθιά πολιτική τακτική με στόχο τη σύνδεση με τα μεγάλα τμήματα των νέων εργαζομένων που βιώνουν μια απαράδεκτη καθημερινότητα. Οφείλουμε να αποκαλύψομε στους νέους εργαζόμενους ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο και ότι οι αλλαγές που χρειάζονται δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις διαχειριστικές ικανότητες της εκάστοτε κυβέρνησης , αλλά με το πώς αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως ανάπτυξη, εργασία και ποιότητα ζωής Μέσα από την ριζοσπαστικοποίηση τους θα αντιληφθούν, πέρα από τη χαρά του αγώνα και την αξία του συνδικαλισμού και της κοινής δράσης.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 5/12/2007
Συζητείται από κάποιους συναδέλφους ότι στις απεργίες του κλάδου πηγαίνω στο σχολείο και εργάζομαι και συμπεραίνουν ότι όμως είμαι απεργοσπάστης.
Η αλήθεια είναι ότι συμμετέχω, συμμετείχα πάντα όλα τα 26 χρόνια της εκπαιδευτικής μου υπηρεσίας σε όλες τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις του κλάδου.
Πραγματικά πηγαίνω στο σχολείο και εργάζομαι, παρ όλο που δηλώνω απεργός, επειδή αρκετοί συνδλφοι για τους δικούς τους λόγους δεν απεργούν και το σχολείο πρέπει να λειτουργήσει.
Γνωρίζω τις διατάξεις για την λειτουργία του σχολείου από τον υπδντη ή τον αρχαιότερο στην υπηρεσία εκπδκο, στην περίπτωση που ο δντης απεργεί, αλλά θεωρώ ότι δεν με απαλλάσσουν από την ευθύνη μου ως διευθυντή του σχολείου και οι λογικές του “γαία πυρί μιχθήτω” δεν με χαρακτηρίζουν, ούτε θεωρώ ότι συμβάλλουν στην γενικότερη πρόοδο
Η συνέπεια, η στάση όσον αφορά την εκπαίδευση πρέπει να αποδεικνύεται με έργα και όχι να επιδεικνύεται με λόγια.
Η αλήθεια των λόγων μου αποδεικνύεται από τις πράξεις περικοπών του σχολείου και τις μισθοδοτικές καταστάσεις για κάθε απεργία, καθώς και από την μισθοδοσία που όπως είναι γνωστό διεκπεραιώνει και τηρεί αρχείο η ΕΛΜΕ.
Περίμενα πάντως περισσότερη καλοπιστία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 5/12/2007
