Ευχή και κατάρα χαρακτήριζαν οι γνωρίζοντες τα πράγματα που αφορούν τον αθλητισμό και τις υποδομές του στο Ηράκλειο.
Τελικά αποδεικνύεται μόνο κατάρα.
Η χωρητικότητα είναι μεγάλη, οπωσδήποτε αναντίστοιχη με τις ανάγκες του Ηρακλείου. Οι θεατές είναι πολύ μακριά από το γήπεδο, δεν νιώθουν δεν συμμετέχουν στον αγώνα και οι ποδοσφαιριστές δεν εισπράττουν την ενθάρρυνση και την εμψύχωση που χρειάζονται από τους φιλάθλους. Δεν είναι κατάλληλο για αγώνες ποδοσφαίρου, ίσως μια από τις αιτίες για τα άσχημα αποτέλεσμα που έχουν φέρει εντός έδρας οι ομάδες μας οφείλονται στη χρήση του παγκρητίου σταδίου.
Εκεί που θα μπορούσε να φανεί πολύ χρήσιμο είναι οι αίθουσες και οι κλειστοί αθλητικοί χώροι που έχει που θα μπορούσαν να στεγάσουν επαρκώς όλα τα ερασιτεχνικά σωματεία του κλειστού στίβου.
Για διάφορους λόγους που δεν καταννοούμε πλέον οι εγκαταστάσεις δεν παραχωρούνται για χρήση στο δήμο.
Μνημόνια μεταξύ δήμου και Εταιρίας Ολυμπιακών Ακινήτων υπογράφονται, επιστολές ανταλλάσσονται, προφορικές συμφωνίες γίνονται αλλά το παγκρήτιο παραμένει κλειστό για τα αθλητικά σωματεία και τους Ηρακλειώτες και βέβαια είναι γνωστό ότι, “ότι δεν χρησιμοποιείται ρημάζει”
Είναι πλέον φανερό ότι για να παραχωρηθεί το παγκρήτιο δεν αρκούν οι επιστολές και οι όποιες πιέσεις του δημάρχου.
Πρέπει να ξεσηκωθούν οι αθλητικοί φορείς και οι Ηρακλειώτες και με πολλές τρόπους να δηλώσουν την απαίτησή τους για την παραχώρηση του σταδίου.
Είναι πλέον αδήριτη η ανάγκη να περάσουν οι χώροι στους αθλούμενους συμπολίτες μας και στα αθλητικά σωματεία της πόλης. Επί πλέον στον χώρο που θα πολεοδομηθεί να παραχωρηθεί όση έκταση χρειάζεται για την ανέγερση του κτηρίου για το αθλητικό σχολείο του νομού. Δεν χρειαζόμαστε άλλα εμπορικά κέντρα, το Ηράκλειο έχει ήδη πολλά.
* O Νίκος Αλεξάκης είναι δημοτικός σύμβουλος, με την κίνηση “Ηράκλειο ανθρώπινη πόλη” μέλος του ΔΣ του ΔΑΟΗ
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 19/2/2008
Εντελώς ασυνήθιστη η εικόνα στο υπουργείο Παιδείας όσον αφορά τα μέτρα “ασφαλείας” και προκαλεί ποικίλα συναισθήματα σε όσους τουλάχιστον δεν τα έχομε συνηθίσει.
Το υπουργείο έχει μετεγκατασταθεί σε ένα κτίριο των Ολυμπιακών Ακινήτων.
Υπάρχουν φρουροί στην είσοδο του αύλειου χώρου και του κτιρίου, περιπολίες ανδρών των ειδικών δυνάμεων ενώ για να εισέλθεις στο κτίριο δηλώνεις το σκοπό της επίσκεψης σου, δείχνεις αστυνομική ταυτότητα και υφίστασαι μέτρα ελέγχου όπως αυτά στα αεροδρόμια.
Στους μεγάλους διαδρόμους του δεν βλέπεις ανθρώπους να κυκλοφορούν ούτε να συζητούν και να σχηματίζουν τα γνώριμα μας πηγαδάκια. Οι πόρτες των γραφείων με τις πινακίδες με τα ονόματα των εργαζομένων είναι κλειστές .
Σε σχολιασμό μου στην ΟΛΜΕ πληροφορήθηκα ότι στο κτίριο έχουν τοποθετηθεί παντού κάμερες και οι ίδιοι αποφάσισαν να μην επισκέπτονται το υπουργείο αν δεν χαλαρώσουν τα μέτρα ασφαλείας. Στους διοικητικούς υπαλλήλους με πρόσχημα την μετεγκατάσταση, δόθηκε ένα μηνιαίο επίδομα μετακίνησης 250 Ε, ακριβώς για να απαλύνει την ασφυκτική καθημερινότητα που δημιουργούν τα μέτρα “ασφαλείας”.
Είναι μια πρακτική που έχει καθιερωθεί στις “προηγμένες” χώρες σε σχέση με τα μέτρα ασφαλείας που έχουν μελετήσει τις συνέπειες τους στην ψυχική υγεία των εργαζομένων.
Αναρωτιέσαι πάντως για τον σκοπό αυτών των μέτρων.
Το υπουργείο Παιδείας είναι βέβαιο ότι δεν είναι υψηλά στους στόχους πιθανών “τρομοκρατών”.
Το κόστος των μέτρων οπωσδήποτε είναι σημαντικό.
Οπότε αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα ότι σκοπός τους είναι να συνηθίσομε σε αυτήν την εικόνα και καθημερινότητα, προκειμένου να γενικευτούν στη ζωή μας
Υ.Γ :Κατά την έξοδο μου, κάποιος υπάλληλος στη ρεσέψιον τραγουδούσε δυνατά “το δύο πόρτες έχει η ζωή”, κάποιος εξερχόμενος απάντησε με το με “το βουνό θα γίνω φίλος”, οπωσδήποτε υγιής αντίδραση που βάζει τα πράγματα στη διάσταση τους και εξασφαλίζει το μέτρο, όμως αυτές οι μεμονωμένες αντιδράσεις δεν είναι πλέον αρκετές για να αποτρέψουν την επικράτηση του μεγάλου αδελφού.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 13/2/2008
