Στην κοινωνία το ζητούμενο, το επιθυμητό και το αποτελεσματικό ,είναι η συλλογικότητα, οι διαδικασίες για την διαμόρφωση κοινής αντίληψης και στάσεων και προπαντός κοινής δράσης. Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για συλλογικά όργανα στις μέρες μας, όπου γενικά κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός με τις ατομικές αντιλήψεις και απειλούνται οι κατακτήσεις των εργαζομένων Τα παραπάνω βέβαια καλλιεργούνται με συγκεκριμένες διαδικασίες, πολιτικές και πρακτικές, η απλή επίκληση των εκφυλίζεται σε πομφόλυγες και “έπεα πτερόεντα”.
Πικραίνεσαι όταν διαπιστώνεις ότι για την προσπόριση κάποιων ωφελημάτων, προσωπικών είτε παραταξιακών και κομματικών που οπωσδήποτε όμως δεν ενδιαφέρουν τους εργαζόμενους, δυσχεραίνονται οι παραπάνω διαδικασίες
Συμπεράσματα ας μη βγάλομε . Άλλωστε όπως ο Όσκαρ Ουαιλντ επιμένει στο “εκ βαθέων”, ότι η ανθρώπινη καρδιά είναι για να αγαπά, διαφορετικά αλλοιώνεται η φύσης της , έτσι και μεις πρέπει να συνεχίσομε να εμπιστευόμαστε και να επιμένομε στη κοινή στάση και δράση μέσα στη δεοντολογία του συνδικαλισμού μας και στη κουλτούρα των συναδέλφων μας εκπαιδευτικών
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 28/5/2008
Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να σημειώσομε 1, 2 ή Χ, να με συγχωρέσουν όμως ο κ Τσόκας και ο κ Κουράκης και με όλο το σεβασμό και την εκτίμηση που τους έχω, αλλά στην ραδιοφωνική τους κόντρα για το Παγκρήτιο Στάδιο με παρέπεμψαν σε μια συγκεκριμένη και γνωστή λαϊκή παροιμία.
Ο δήμαρχος να διατείνεται ότι ουδέποτε τους κάλεσε εγγράφως η κυβέρνηση και η εταιρεία Ολυμπιακών Ακινήτων, να υπογράψουν για τη παραχώρηση του Παγκρητίου Σταδίου.
Ο κ Τσόκας να υπερασπίζεται τη κυβέρνηση επιμένοντας ότι τους κάλεσε με προφορική πρόσκληση για να υπογράψουν, σύμφωνα με το μνημόνιο που είχε προηγηθεί και η δημοτική Αρχή αρνήθηκε επειδή ήταν προεκλογική περίοδος και προφανώς δεν ήθελε να προσπορισθεί η Ν. Δημοκρατία κομματικά κέρδη από την παραχώρηση του Παγκρητίου. Πρόσθεσε μάλιστα στις αιτιάσεις του δημάρχου ότι αν ήταν όλα γραπτά θα σταματούσε η πολιτική ζωή του τόπου
Ο συνηθισμένος ανούσιος δικομματικός καυγάς των κομμάτων εξουσίας, οι κομματικές ουσιαστικά , κόντρες που τελικά δεν ενδιαφέρουν κανένα
Καμία ουσιαστική συζήτηση, καμία ιδέα για το τι μέλλει γενέσθαι και καμιά πρόταση, για από κοινού δράση για την επίλυση ενός τόσο σημαντικού ζητήματος για τη πόλη και το νομό
Επιβεβαιώθηκε για πολλοστή φορά πως οι πολιτικοί συσχετισμοί του Ηρακλείου έχουν βλάψει σοβαρά τον τόπο. Οι μεν της Ν. Δημοκρατίας και οι δε του ΠΑΣΟΚ, θεωρών δεδομένους τους Hρακλειώτες και αδιαφορούν. Αντί φροντίδας για το τόπο εξαντλούνται σε προσπάθειες δημιουργίας γεφυρών ανταλλαγής των ψηφοφόρων με υποσχετικές μεταξύ τους
Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι το Παγκρήτιο παραμένει κλειστό και ρημάζει .Όλα τα αγωνίσματα και τα σωματεία του κλειστού και του υγρού στίβου παραμένουν ανέστια. Οι αθλητές μας προπονούνται σε αντίξοες συνθήκες και η προετοιμασία τους είναι πλημμελής
Κακώς η Ν. Δημοκρατία υπολόγισε να προσπορίσει ψήφους με την προεκλογική φιέστα για την παραχώρηση του Παγκρητίου, οι όποιες υποδομές έχουν κατασκευαστεί για τον ελληνικό λαό και δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, αλλά κακώς και η δημοτική Αρχή περιόρισε το αίτημα του Ηρακλειώτικου λαού για την παραχώρηση του Παγκρητίου ως αίτημα μόνο της δημοτικής Αρχής, στην ανταλλαγή επιστολών και στην υπογραφή μνημονίων
Ήταν φανερό , ως δημοτική κίνηση το είχαμε καταθέσει, ότι έπρεπε να διαμορφωθεί ένα κίνημα , να ξεσηκωθούν οι αθλητικοί φορείς και οι Ηρακλειώτες και με πολλούς τρόπους να δηλώσουν την απαίτηση τους για την παραχώρηση του σταδίου ,ώστε να αντιληφθεί η κυβέρνηση ότι θα έχει πολιτικό κόστος από την μη παραχώρηση
Είναι πλέον αδήριτη η ανάγκη να περάσουν άμεσα οι αθλητικοί χώροι στους αθλούμενους συμπολίτες μας και στα αθλητικά σωματεία της πόλης
Πιστεύομε ότι ο καταλληλότερος να τους διαχειριστεί είναι ο δήμος, αν στην εταιρεία Ολυμπιακών Ακινήτων έχουν ωριμάσει άλλες ιδέες ας τις καταθέσουν να τις συζητήσομε. Το μόνο που δεν μπορεί να συνεχίζεται είναι η αχρησία του Παγκρητίου Σταδίου.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 26/5/2008
To ελληνικό κράτος αρνείται να δώσει πολιτικό άσυλο σε Κούρδο πρόσφυγα που έφυγε κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ.
Του Γιάννη Ζωράκη
Το πολιτικό άσυλο αρνήθηκε να δώσει το ελληνικό Κράτος στον Κούρδο πρόσφυγα Αχμέτ Χαμααμίν, μετά από έξι χρόνια παραμονής του στην Ελλάδα.
Η περίπτωση του Αχμέτ, δεν είναι η μοναδική, καθώς μόλις το 1, 2 % των αλλοδαπών που έρχονται στην χώρα μας, παίρνουν πολιτικό άσυλο. Είναι ωστόσο μία από τις πιο χαρακτηριστικές.
Κι αυτό γιατί ο Αχμέτ έφυγε από τη χώρα του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ. Ο πατέρας του έμεινε οχτώ χρόνια φυλακισμένος και τα αδέρφια του, που βρίσκονται ακόμη στο Κουρδισταν κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή.
Αυτά ωστόσο δεν αποτελούν επαρκή στοιχεία για το ελληνικό Κράτος που με απόφαση του θεωρεί ότι οι λόγοι τους οποίους ο Αχμέτ προέβαλε για τη χορήγηση ασύλου “είναι αβάσιμοι, διότι δεν προκύπτει από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο το αληθές αυτών, ούτε ότι υπέστη ή θα υποστεί ατομική δίωξη από τις Αρχές της χώρας του για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων”.
Για το ελληνικό Κράτος επίσης δεν επαρκεί ούτε η τελευταία οδηγία της Ύπατης Αρμοστίας του Ο.Η.Ε., με βάση την οποία οι υπήκοοι του Ιράκ, λόγω των δυσμενών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα τους, έχουν ανάγκη διεθνούς προστασίας. Δεν φαίνεται ακόμη να είναι αρκετό πως ο Αχμέτ τελείωσε ελληνικό γυμνάσιο και συνεχίζει τις σπουδές του στο λύκειο, προσπαθώντας να κερδίσει στην Ελλάδα όσα η χώρα του, τώρα του στερεί.
Έτσι ο Αχμέτ, έχει αναγκαστεί να καταθέσει προσφυγή επί της απόφασης, προκειμένου να αποδείξει πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.
Έκπληξη
Ανεξήγητη θεωρεί τη στάση της Πολιτείας ο Αχμέτ, ο οποίος από την ημέρα που έλαβε την αίτηση απόρριψης του πολιτικού ασύλου, έχει επιδοθεί σε έναν “αγώνα δρόμου” προκειμένου να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.
“Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό και ούτε μπορώ να εξηγήσω τη στάση της Πολιτείας” αναφέρει ο Αχμέτ για να προσθέσει χαρακτηριστικά: “Πώς είναι δυνατόν να προσκομίσω διαβατήριο από τη χώρα μου, όταν η έξοδος από αυτή έγινε υπό καθεστώς διωγμού; Και πώς είναι δυνατόν να μην αποτελεί επαρκές στοιχείο το γεγονός πως ο πατέρας μου φυλακίστηκε για οχτώ χρόνια κι εγώ εκδιώχθηκα;”
Ο Αχμέτ σε συζητήσεις με την «Π» επεξηγεί πως στα χέρια του έχει ταυτότητα, αλλά και όλα τα έγγραφα που αποδεικνύουν τους αγώνες του πατέρα του για ελευθερία. Τα συγκεκριμένα μάλιστα έγγραφα, δεν υποστηρίζει απλά πως τα έχει, αλλά τα παρουσιάζει ενώπιον μας.
“Κανείς ωστόσο δεν μου ζήτησε κάτι απ’ όλα αυτά” υποστηρίζει ο Αχμέτ, τονίζοντας: “Στη διεύθυνση αλλοδαπών μου πήραν μόνο μια συνέντευξη, ενώ από το Υπουργείο η μόνη πληροφόρηση που είχα ότι ζητούν έγγραφα, ήταν τώρα που απέρριψαν την αίτηση πολιτικού ασύλου”.
Στήριξη
Την αμέριστη συμπαράσταση τους στον Αχμέτ, δείχνουν τόσο ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας κ. Γιώργος Σκουλάς, όσο και ο διευθυντής του σχολείου όπου φοιτά, κ. Νίκος Αλεξάκης.
“Μόνο το γεγονός πως ο Αχμέτ προέρχεται από εμπόλεμη περιοχή, θα επαρκούσε για να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο” δηλώνει ο κ. Σκουλάς για να προσθέσει: “Οι μηχανισμοί πληροφόρησης όμως είναι ελλιπέστατοι τη στιγμή που οι άνθρωποι χρειάζονται τη βοήθεια μας. Γι’ αυτό θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο για να παράσχουμε στον Αχμέτ, όσα δικαιούται”.
Περισσότερο αναλυτικός είναι ο κ. Αλεξάκης.
“Ο Αχμέντ Χαμααμίν ήρθε στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας κυνηγημένος από το καθεστώς του Σαντάμ και είναι συγκινητική η προσπάθεια του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου αλλά και να ικανοποιήσει ο ίδιος τις προσδοκίες του” αναφέρει ο κ. Αλεξάκης ενώ συνεχίζοντας τονίζει:
“Συμμετέχει σε κάθε σχολική εκδήλωση και δραστηριότητα καθώς και στη θεατρική ομάδα και είναι έκδηλο το φορτίο που έχει από την προηγούμενη ζωή του.
Οι Ελληνες για πολλούς περισσότερους λόγους από άλλους λαούς, πρέπει να είμαστε συμπαραστάτες στους ανθρώπους που διώκονται και βασανίζονται, ενώ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι πράγματα που για μας είναι αυτονόητα για άλλους είναι απαγορευμένα”.
Ενστάσεις για την απόφαση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης έχει η δικηγόρος του Αχμέτ, Μαρία Φλουράκη.
“Είναι προφανές πως ένας άνθρωπος που εκτίθεται τόσο πολύ ως Κούρδος, στην περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα του, θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα” δηλώνει η κ. Φλουράκη, διευκρινίζοντας: “Βέβαια η απόφαση κινείται στη λογική της γενικότερης απόρριψης αποφάσεων για χορήγηση πολιτικού ασύλου και γι’ αυτό θα καταθέσουμε προσφυγή”.
Η κ. Φλουράκη υπογραμμίζει το ζήτημα της ελλιπούς ενημέρωσης των μεταναστών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα στη χώρα μας.
“Ειδικά για τους μετανάστες από το Ιράκ, θεωρώ πως η ελληνική Πολιτεία, θα έπρεπε να άρει ως κάποιο βαθμό τους περιορισμούς της, διότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ποσοστά αναγνώρισης αλλοδαπών” αναφέρει, ενώ προσθέτει πως αρκετοί είναι οι αλλοδαποί που εξαιτίας της ελλιπέστατης ενημέρωσης δεν διεκδικούν καν βασικά δικαιώματα τους στην Ελλάδα.
Αλλοδαπών
Με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο αντιμετωπίζεται η περίπτωση του Αχμέτ από την Διεύθυνση Αλλοδαπών Ηρακλείου, η οποία και του χορήγησε πριν τρία χρόνια την ροζ κάρτα παραμονής.
“Το χρέος μας είναι να κάνουμε μία συνέντευξη και να διαβιβάσουμε τις πληροφορίες στο Υπουργείο” δηλώνει ο πρόεδρος του συλλόγου αστυνομικών υπαλλήλων, ενώ προσθέτει: “Αυτό που συνέβη βέβαια, θεωρείται φυσιολογικό. Σχεδόν πάντα οι αιτήσεις για άσυλο απορρίπτονται σε πρώτο βαθμό και ακολουθούν προσφυγές για την επικύρωση τους”.
Το ερώτημα ωστόσο που παραμένει αναπάντητο είναι για ποιο λόγο η Πολιτεία επιλέγει μια τόσο πολύπλοκη διαδικασία, τη στιγμή μάλιστα που δεν παρέχει την ελάχιστη πληροφόρηση σχετικά με αυτή, στους αλλοδαπούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ – 3/5/2008
